„Da 5 Bloods” / „Pięciu Braci”

Cóż, niecierpliwie oczekiwany film Spike’a Lee „Da 5 Bloods” – w Polsce ukazał się pod tytułem „Pięciu Braci” – okazał się całkowitą klapą. Z obowiązku obejrzałam go do końca, z nieraz nieukrywanym zainteresowaniem (znane, chociaż dobrze zmontowane dokumentalne zdjęcia), z czasem jednak przychylając się postawie pozbawionego emocji towarzysza seansu: „ Czy w końcu znajdą to złoto?”.
Po wszystkich legendarnych produkcjach na temat amerykańskiej wojny w Wietnamie, słusznie wydaje się, że już nic lepszego w tej kwestii nie można wymyślić w AD 2020.


Amerykanie przedstawieni są jako niesłusznie cierpiący, a Wietnamczycy typowo zmarginalizowani do karykaturalnych postaci. Po 50 latach, byłych GI można poznać na odległość po chustkach noszonych na czole na modłę wojenną i po rynsztokowym języku, którego nawet Spike Lee powinien się powstydzić. Lista niedoskonałości jest długa – na jej czele stoi fakt odkrycia zwłok kompana wojny kilkoma ruchami łopatą w przestworzach dżungli, chociaż USA od pól wieku, mimo nieporównywalnych środków wywiadowczych nie może doszukać się ok. 2.000 ciał zaginionych w akcji. To doskonały film w epoce Black Lives Matters, ale kiepski film o amerykańsko-wietnamskiej wojnie.

Moim odkryciem jest Hanoi Hannah – gwiazda propagandowej stacji radiowej Wietnamskiej Armii Ludowej (WAL). W „Da 5 Bloods” sportretowana jako krzyżówka wietnamskiego wcielenia Marleny Dietrich z Matą Hari. W rzeczywistości Trịnh Thị Ngọ Trịnh Thị Ngọ nadawała cotygodniowe komunikaty propagandowe mające na celu demotywację amerykańskich żołnierzy, w tym Afro-Amerykanów trzykrotnie nad-reprezentowanych wśród amerykańskich żołnierzy (wobec ich 11% udziału w populacji USA).
Jej raporty bywały mocno przekoloryzowane; potrafiła mówić o setkach amerykańskich samolotów zestrzelonych przez WAL podczas jednorazowej akcji. Niemniej, amerykańscy żołnierze niecierpliwie czekali na jej audycje i fantazjowali na temat jej aparycji. John McCain, podczas 5 lat spędzonych w więzieniu jako jeniec wojenny, namiętnie słuchał jej wystąpień; podziwiał jej talent aktorski i dziwił się, że nigdy nie trafiła do Hollywood.
 Trịnh Thị Ngọ alias Hanoi Hannah w rzeczywistości nauczyła się angielskiego z ….. amerykańskich filmów, m.in. „Przeminęło z wiatrem” (nie ściągajcie filmu z ekranów – rzesze można na nim wyedukować!). Po wojnie przeprowadziła się z mężem do Sajgonu i … nigdy nie zapisała się do partii komunistycznej, jako że „(…) wraz z czasem jej nienawiść do Ameryki wygasła”. Zmarła w 2016 roku, w wieku 83 lat.
Śmiem twierdzić, że jej życiorys byłby oryginalnym scenariuszem filmowym!

Filmowa Hanoi Hannah
Trịnh Thị Ngọ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: